อินี่มันรั่ว..อินี่มันบ้า...

นานแล้ว ที่ฉันไม่ได้ใส่กระโปรงสีแดงและถุงเท้าสีขาว

นานแล้ว ที่ฉันไม่ได้ใส่กระโปรงสีน้ำเงิน เสื้อคอบัวตัวเล็กจิ๋ว ถุงเท้าสีขาว.. 

นานแล้ว ที่แันไม่ได้เสื้อคอซอง กระโปรงสีน้ำเงินบานๆ ถุงเท้าสีขาว..

และฉันกำลังจะไมไ่ด้ใส่ กระโปรงทรง A เสื้อแขนยาว ไทแดง รองเท้าคัชชู...

ฉันกำลังเข้าสู่วัยมหาลัย

ฉันไม่รู้ ว่าเส้นทางข้างหน้า มันจะคดเคี้ยวเลี้ยววนแค่ไหน

ฉันไม่รู้ ว่ามันจะยากมากเท่าไหร่ เพระาฉันไม่เคยได้ทำในสิ่งตัวเองฝันสักที

ฉันไม่รู้ ว่าทำไม ฉันจึงเริ่มรู้สึกกลัว...กลัวมาก กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่คนเดียว

ฉันมองซ้าย แลขวา ไม่มีเพื่อนสักคน ที่จะมาตบไหล่ นอกจากเพื่อนคนเดียวที่ตบหัวอยู่ตอนนี้(ฮา...) 

 มันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตที่ฉันมีมา ก็มีมันคนเดียวนีแ่หละ ทีคบมานานที่สุด สนิทที่สุด รู้ใจที่สุด

ฉันกับมัน เดินทางคนละเส้น

ฉันตัดสินใจไปทางมหาวิทยาลัย ไปเรียนในสิ่งที่ฉันชอบ

ส่วนมันเรียนปวส. เพราะมันกลัวจบออกมาไม่มีงาน..

แต่ไม่เป็นไร ต่อให้แกจน ไม่มีงานทำ แกก็ยังจะเป็นเพื่อนเรานะ ไอ้โบ๊ท !!

ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้โฮ ก็จะมีแก ที่นั่งด่า ๆๆๆๆๆ และปลอบใจ..

ทุกครั้งที่ใจฉันอ่อนแอ ก็จะมีแก นั่งด่า นั่งบ่น แต่แกก็ไม่ลืมที่จะให้กำลังใจ..

แกเป็นเพื่อนตายของฉัน.....โฮะๆ เราจะไม่ตายด้วยกัน แต่เราจะทำทุกวิถีทาง เพื่อไม่ให้เราสองคนตาย

ก๊ากกกกกก

ศิริรักษ์ /// วิริยา Friend`4 ever

***

อาโป๊ะ ๆ ~ เหงาจัง เหงา ๆๆ 

ปล.ดูเหมือนตอนเริ่ม Entry มันจะดูมีสาระนี่หว่า ? ไหงจบแบบนี้เนี่ย...