อินี่มันรั่ว..อินี่มันบ้า...

พอดีได้รับ FW MAIL : มาฉบับนึง เกี่ยวกับชีวิตคนเราที่มีคนละ 21,900 วันเท่านั้น

บางคนอาจอยู่จนครบ บางคนอาจอยู่ไม่ครบ...

ยิ่งเราได้ดูรูปผู้ประสบภัยธรรมชาติ..เอ่อ เขาเรียกอะไรนะ

อ่า แผ่นดินไหวที่จีนอ่ะค่ะ...

คือเราบอกตรง ๆ ว่า เรารู้สึกสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจกันเลยทีเดียว

ใครจะนึกว่า...หลังจากทีส่งลูกไปเรียน แผ่นดินไหว อาคารเรียนถล่มมาทับลูกตาย

 ใครจะนึกถึงว่าวันนี้ เราจะนอน จะกิน จะไปทำงานเป็นครั้งสุดท้าย

การอ่านบทความนี้ ทำให้เราได้ข้อคิดในการใช้ชีวิตขึ้นเยอะ

ถ้าพรุ่งนี้เราตาย เราก็ไม่เสียดายชีวิต ถ้าตอนนี้เราได้ทำสิ่งต่างๆ จนสาแก่ใจเราแล้ว

เราก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าเราจะอยู่บนโลกใบนี้ไปอีกนานแค่ไหน 

เราจะเรียนจบก่อนตายรึเปล่า

เราจะมีโอกาสได้พบคนที่เราประทับใจ ก่อนตายมั้ย

 เราจะมีโอกาสได้ไปในที่ ๆ เราอยากไปก่อนตายมั้ย

บอกตรง ๆ ว่า บทความนั้นทำให้เราคิดยิ่งกว่าคิดเสียอีก

เราเดินออกจากบ้านไป เราจะได้กลับมาบ้านหรือเปล่านะ

เราขึ้นรถเมลล์ เราเมลล์คันนี้จะพาเราไปถึงที่หมายไหม

ถ้าเราึิคิดอย่างนี้ได้ การใ้ช้ชีวิตประจำวันของเรา ๆ ทั้งหลาย

จะรอบคอบ และ มีค่ามากขึ้น

สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเรา คือ เวลา

อย่าไปปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไป.....โดยคิดว่าฉันทำไม่ได้...

ทำไม่ได้ หรือไม่ได้ทำกัน..

อยู่อย่างมีสติ คิดไว้ตลอดเวลา วันนี้ฉันจะกลับถึงบ้านไหม

วันนี้ฉันจะได้นอนไหม...และพรุ่งนี้ ฉันจะยังลืมตาตื่นขึ้นมาอีกไหม 

ถ้าคิดอย่างนี้ได้ เราจะไม่กลัวความตาย

เราจะไม่กลัวการพลัดพรากลาจาก...เพราะสิ่งเหล่านี้ ก็ล้วนเป็นธรรมชาติ

เป็นธรรมดาของสัตว์โลก...

สำหรับเราแล้วนั้น เราคิดนะ

คิดไปแรก ๆ ก็กลัว แต่ก้อย่างที่บอก...ปลงแล้วค่ะ

ทำอะไรทำอย่างมีสติ อย่าคิดแต่สนุกสนานไปวัน ๆ...

ชีวิตยังมีอะไรอีกมากมาย แต่สุดท้ายทุกคนก็หนีไม่พ้นความตายอยู่ดี.. 

แล้วคุณล่ะ...พร้อมที่จะตายรึยัง ? 

มีพบย่อมมีพราก      ย่อมมีจากลาลับไป 

สายน้ำที่หลั่งไหล   ยังแห้งไซร้...เป็นธุลี